pozycja.seosem24.warszawa.pl

Niedawno uczestinczyłem w uroczystości ślubnej moich znajomych.Jako wierzący inaczej bardziej interesowało mnie wszystko dokoła.To, ktoś się spóźnił, to komuś z zainteresowania przymknęło się oko, czy ministrant krzątający się ślamazarnie pomiędzy ławami z tacą na drobne.Czy też babcie, ciocie i wujkowie, którzy cały ten szoł starali się uwiecznićW pewnym momencie moją uwagę przykuł wynajęty fotograf ślubny.Przemykał się niepostrzeżenie po kościele. To tu z zakamarka trzasnął zdjęcie.To wdrapał się na górną nawę. To cicho w koncie podparty o statyw gdzieś tam sobie celował.Niby nic, jednak zaintrygowało mnie jak on robi foty, skoro nic mu nie błyska, a rodzinne aparaciki błyskają, że aż jasno się robi przed oczami.Dodam, iż w kościele najjaśniej nie było.Minął jakiś okres, młodzi przyjechali z miodowego, zobaczyliśmy się więc,żeby pochwalili się pamiątkami.Na pierwszy rzut poszły zdjęcia z wakacji. Urocze plenery i oni, zakochani.Później ślub i wesele - najpierw męczarnia przy masie zdjęć z familijnychaparacików. Co drugie nie ostre, to ciemne że nic nie widać lub błysk z lampyprzesłaniał cały obraz. Na deser pokazali śliczny skórzany klaser. Nie było w nim tysiąca zdjęć, tylko kilkanaście, bądź kilkadziesiąt. Jego oglądanie nie było katorgą.historię. Wszystkie nie za ciemne, nie za jasne, wyraźny pierwszy i drugi plan.Zaproszeni goście wyraźni i czytelni.Przeglądając ten klaser przypomniałem sobie cicho przemykającego fotografa,robiącego zdjęcia z daleka, bez błysków i fleszy. Mogę stwierdzić, że profesjonalnafotografia ślubna, to zarówno trudne rzemiosło jak i odrobina sztuki.